Onder 6.3. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

Met betrekking tot de vraag of de gevangenneming kan worden bevolen ten aanzien van een verdachte die zich ter zake van hetzelfde feit in bewaring bevindt, kan worden opgemerkt dat de strekking van het arrest van de Hoge Raad is om buiten twijfel te stellen dat de gevangenneming ook kan worden bevolen als de verdachte uit andere hoofde van zijn vrijheid is beroofd. De Hoge Raad wijst erop dat de tekst van de wet niets inhoudt waaruit kan volgen dat van belang is of de verdachte zich al dan niet in vrijheid bevindt. De Hoge Raad maakt bovendien uit de wetsgeschiedenis op dat de wetgever ervan is uitgegaan dat, als na de aanvang van het onderzoek op de zitting voorlopige hechtenis noodzakelijk is, de mogelijkheid van gevangenneming bestaat. Kennelijk had het hof Amsterdam deze argumentatie in gedachten toen het in zijn beschikking van 14 maart 2018 naar het arrest van de Hoge Raad verwees (hiervoor, punt 5.5). Die argumentatie wijst er bepaald niet op dat de bewaring van de verdachte in de weg staat aan het geven van een bevel gevangenneming in gevallen waarin voortzetting van de voorlopige hechtenis na de aanvang van het onderzoek op de zitting noodzakelijk is. Het is daarom de vraag of dit wél gelezen kan worden in de overweging die in de annotatie van J.L. Baar wordt aangehaald. Bedoelde de Hoge Raad daarmee tot uitdrukking te brengen – hoewel zijn argumentatie daarop niet was gericht – dat voor het geven van een bevel gevangenneming een noodzakelijke voorwaarde is dat de verdachte niet reeds (voor hetzelfde feit) voorlopig is gehecht? Of bedoelde hij enkel dat een bevel gevangenneming in een geval waarin de verdachte “zich niet reeds in voorlopige hechtenis bevindt”, geen probleem vormde? Helemaal duidelijk is dat niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256