Onder 7.3. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

Voor een bevestigend antwoord lijkt desondanks te pleiten dat een bevel gevangenhouding vóór de terechtzitting alleen door de meervoudige raadkamer kan worden gegeven (zie art. 21 lid 5 Sv). Zaken waarin de verdachte zich bij de aanvang van de terechtzitting in bewaring bevindt, zijn doorgaans zaken die door de politierechter worden behandeld. Verzet de strekking van art. 21 lid 5 Sv zich er niet tegen dat een alleensprekende rechter de gevangenhouding kan bevelen? Over die vraag het volgende. Het beroep op art. 21 lid 5 Sv is minder sterk dan op het eerste gezicht lijkt. Als de strekking van dit artikellid zich ertegen verzet dat de politierechter de gevangenhouding beveelt, verzet die strekking zich er ook tegen dat de politierechter de gevangenneming beveelt. Maar daarover oordeelde de Hoge Raad in het arrest van 31 oktober 2000 nu juist dat het systeem van de wet daaraan niet in de weg staat. De politierechter mag de gevangenneming bevelen van een verdachte die op vrije voeten is of die in verzekering is gesteld. Als dat met art. 21 lid 5 Sv is te rijmen, kan het artikellid moeilijk een argument opleveren tegen een door de politierechter te geven bevel gevangenhouding of gevangenneming van een verdachte die zich in bewaring bevindt. Daar komt dan nog bij dat het argument alleen een beperking van de bevoegdheid van de alleensprekende rechter kan rechtvaardigen. Tegen een door de meervoudige strafkamer gegeven bevel tot gevangenhouding kan op grond van art. 21 lid 5 Sv geen bezwaar gemaakt worden. En het systeem van de wet is dat bevoegdheden die de wet aan de “rechtbank” toekent, zowel aan de meervoudige als de enkelvoudige kamer van die rechtbank toekomen, tenzij de wet anders bepaalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256