Onder 7.4. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

In de literatuur wordt algemeen aangenomen dat de zittingsrechter de gevangenhouding kan bevelen als de verdachte zich ten tijde van de berechting in bewaring bevindt. Dit wordt gepresenteerd als een logisch uitvloeisel van de wettelijke regeling. Alleen aan de vraag of ook de politierechter de gevangenhouding kan bevelen, wordt soms bijzondere aandacht besteed. Reijntjes stelt, doelend op art. 21 lid 5 Sv, dat de bevoegdheid van de politierechter om de gevangenhouding te bevelen “op het eerste gezicht strijdt met het wettelijke systeem”. Daaraan voegt hij toe dat het evenmin bevredigend zou zijn “wanneer deze rechter, die wel over de definitieve vrijheidsbeneming moet beslissen, een voorlopig oordeel zou worden onthouden”. Corstens erkent dat de politierechter naar geldend recht de gevangenhouding kan bevelen, maar meent dat daarmee onrecht wordt aangedaan aan de gedachte achter art. 21 lid 5 Sv en stelt dat de praktijk “in afwachting van ingrijpen van de wetgever” de beslissing tot gevangenhouding niet in handen van de politierechter moet geven. Het argument van Reijntjes wijst hij daarbij van de hand. Dit omdat beslissingen tot voorlopige hechtenis dadelijk uitvoerbaar zijn, terwijl tegen een veroordelend vonnis hoger beroep kan worden ingesteld. Ik veroorloof mij daarbij de opmerking dat er misschien nog wel dit verschil is, dat de politierechter oordeelt over betrekkelijk eenvoudige zaken waarin het vooronderzoek is afgerond. Hij kan zich daardoor in het algemeen een beter gefundeerd oordeel vormen over de vraag of de gevangenhouding noodzakelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256