Onder 8.6. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

Aan de wenselijkheid van een gevoegde behandeling van twee gelijktijdig lopende strafzaken doet de onmogelijkheid om art. 67b Sv toe te passen niet af. De wetgever wilde met het artikel gevoegde behandeling bevorderen. Dat wil niet zeggen dat de toepassing van het artikel een noodzakelijke voorwaarde is voor een gevoegde behandeling. Noch art. 259 Sv (dat betrekking heeft op het cumulatief ten laste leggen van strafbare feiten), noch art. 285 Sv (dat de rechtbank de bevoegdheid geeft om op dezelfde zitting aangebrachte feiten te voegen), kent in dit opzicht enige beperking. De officier van justitie mag dus de feiten waarvoor de voorlopige hechtenis is bevolen cumulatief ten laste leggen met andere feiten. Hij mag die andere feiten ook bij een afzonderlijke dagvaarding aanbrengen, waarna de rechtbank die feiten kan voegen. De jurisprudentie van de Hoge Raad gaat daarvan ook uit. Hier van belang is dat die gevoegde behandeling gevolgen kan hebben voor de voorlopige hechtenis. Art. 57 Sr zal namelijk doorgaans meebrengen dat de gevoegde behandeling resulteert in één gevangenisstraf voor alle feiten. Die gevangenisstraf zal in de regel van langere duur zijn dan het geval zou zijn geweest als geen gevoegde behandeling met andere feiten had plaatsgevonden. Toch lijkt het erop dat bij de toepassing van art. 72 lid 3 Sv van die ‘totaalstraf’ moet worden uitgegaan. Die straf is – in de woorden van het artikellid – de straf die is opgelegd “ter zake van het feit waarvoor [het bevel voorlopige hechtenis] is verleend”. Dat die straf mede is opgelegd voor andere feiten maakt dat niet anders, tenzij men aanneemt dat art. 72 lid 3 Sv de rechtbank verplicht om te bepalen welk deel van de straf is opgelegd ter zake van het feit waarvoor de voorlopige hechtenis is bevolen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256