Onder 8.7. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

Het hier aangestipte probleem werpt zijn schaduw vooruit als het om de toepassing van het anticipatiegebod gaat. Dat speelt in het bijzonder als aan de inhoudelijke behandeling van de zaak een of meer pro forma-zittingen voorafgaan en het daardoor nog wel even kan duren voordat de eventuele veroordeling resulteert in de oplegging van straf. Waarop moet de rechtbank dan op de pro forma-zitting anticiperen: op de ‘totaalstraf’ of op het gedeelte van de straf dat opgelegd wordt voor het feit waarvoor de voorlopige hechtenis is bevolen? Het lijkt erop dat het hof Arnhem-Leeuwarden van het laatste is uitgegaan. Het hof stelde voorop dat de voorlopige hechtenis van de verdachte “enkel nog” was gebaseerd op het bevel tot gevangenhouding dat was gegeven ter zake van de autodiefstallen. Het hof was vervolgens “met betrekking tot die verdenking” van oordeel dat het anticipatiegebod tot opheffing van de voorlopige hechtenis moest leiden. Die benadering is denk ik op zich goed te verdedigen. Wel ontstaat daardoor een merkwaardige discrepantie met art. 72 lid 3 Sv, tenminste als aangenomen wordt dat voor de toepassing van dat artikel de ‘totaalstraf’ bepalend is. In situaties waarin art. 72 lid 3 Sv niet tot opheffing verplicht, doet het anticipatiegebod dat wel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256