Onder 8.11. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

De vraag die zich opdringt, is waarom hetzelfde positieve resultaat niet mag worden bewerkstelligd door middel van een parallel traject dat niet vóór de zitting, maar na de aanvang daarvan start. Waarom zou vordering gevangenneming niet kunnen worden toegewezen? Het is hier dat het derde lid van art. 67b Sv in beeld komt. Dit artikellid bepaalt dat een aanvulling van het bevel tot voorlopige hechtenis niet meer mogelijk is na de betekening van de dagvaarding. Het is goed om voor ogen te houden dat de toegevoegde waarde van deze beperking – naast de beperking die voortvloeit uit de koppeling die in art. 67b lid 1 Sv wordt aangebracht tussen de aanvulling en (de verlenging van) het bevel gevangenhouding – beperkt is. Die koppeling brengt namelijk mee dat aanvulling op de terechtzitting niet mogelijk is om de eenvoudige reden dat verlengingen van de gevangenhouding na de aanvang van het onderzoek op de terechtzitting niet aan de orde zijn (art. 66 lid 2 Sv). De toegevoegde waarde van art. 67b lid 3 Sv beperkt zich daarom tot gevallen waarin de raadkamer zich na de betekening van de dagvaarding (maar uiteraard vóór de terechtzitting) moet buigen over een vordering tot verlenging van de gevangenhouding. De vraag is wat de ratio legis is van deze extra beperking. In de memorie van toelichting wordt, nadat is gesteld dat de toepassing van art. 67b Sv bevordert dat feiten gevoegd aan het oordeel van de rechter worden onderworpen, daarover het volgende opgemerkt:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256