Onder 8.13. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

Aandacht verdient dat de minister in zijn aanvullende opmerking stelt dat de rechtbank ten aanzien van de cumulatief ten laste gelegde feiten waarop de voorlopige hechtenis niet is gebaseerd de gevangenneming kan bevelen als zij de verdachte vrijspreekt van de feiten waarop de voorlopige hechtenis wel is gebaseerd. Daarin zou gelezen kunnen worden dat de minister niet van een bevel gevangenneming heeft willen weten in gevallen waarin van een dergelijke vrijspraak geen sprake is. Het komt mij echter voor dat de strekking van de opmerking van de minister een andere is. De minister wilde de vrees wegnemen dat het verbod om het bevel voorlopige hechtenis aan te vullen na de betekening van de dagvaarding ertoe leidt dat de verdachte op vrije voeten moet worden gesteld in gevallen waarin voortzetting van de voorlopige hechtenis wettelijk mogelijk en ook overigens noodzakelijk is. Dat een niet terecht geoordeelde invrijheidstelling ook door middel van een parallel gegeven bevel gevangenneming kan worden voorkomen, is een mogelijkheid waaraan de minister vermoedelijk niet heeft gedacht. In elk geval is er onvoldoende reden om aan te nemen dat de wetgever die mogelijkheid heeft willen uitsluiten. Het is veeleer zo dat op basis van de uitlating van de minister kan worden gesteld dat het feit dat een ‘uitbreiding’ van de voorlopige hechtenis door middel van een bevel gevangenneming ertoe kan leiden dat de voorlopige hechtenis langer wordt voortgezet dan anders het geval zou zijn geweest, niet een bezwaar is dat door de wetgever wordt gedeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/331a46e610db7feb53e8215ec55d35be06c7c701542250b8f3d291e55b39f4db | shasum -a 256