Onder 3.14. Parket bij de Hoge Raad 6 november 2018

Dan kom ik nu toe aan de beoordeling van de eerste deelklacht. In onderhavig geval heeft het hof vastgesteld dat de verdachte is geboren in (toenmalig) Tsjecho-Slowakije, geen woon- of verblijfplaats heeft in Nederland en zij in Tsjechië woonachtig is. Het arrest van het hof is gewezen op 11 juli 2017. Het Kaderbesluit en de WETS vinden in Nederland toepassing op uitspraken gedaan op of na 5 december 2011, zodat bij een eventuele overdracht de uitspraak op grond daarvan dient te worden toegezonden aan de andere lidstaat. Net als Nederland heeft ook Tsjechië het Kaderbesluit 2008/947/JBZ geïmplementeerd en deze implementatie is sinds 1 januari 2014 van kracht. Dat betekent dat de verdachte ten tijde van het wijzen van het arrest rechten kon ontlenen aan het Kaderbesluit en voor de toezending van de uitspraak ingevolge art. 3.19 WETS geen toestemming van de Tsjechische autoriteiten is vereist. Voor een succesvolle overdracht en tenuitvoerlegging komt het dan alleen nog aan op de vraag of het openbaar ministerie daadwerkelijk besluit de uitspraak over te dragen en of de Tsjechische autoriteiten zich kunnen en zo ja, willen beroepen op één van de in art. 11 lid 1 Kaderbesluit genoemde weigeringsgronden. In beginsel vormt dit echter geen beletsel voor de rechter om een taakstraf op te leggen. De enkele overweging dat de verdachte in het buitenland woont is in elk geval – gelet op de vastgestelde feiten – onvoldoende om een dergelijk beletsel aan te nemen. Het blijft daarom gissen waarom het hof het oordeel is toegedaan dat geen taakstraf wordt opgelegd omdat de verdachte in het buitenland woont. Daarmee heeft het hof geen inzicht in zijn gedachtegang gegeven zodat het oordeel van het hof zonder nadere motivering, die ontbreekt, niet begrijpelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/09330f18b9ef60aa706c41e407e247e1446c3311eb02e536dbbbb90b82d91a8f | shasum -a 256