Onder 5.4 Parket bij de Hoge Raad 19 november 2018

Ook bij de feitelijke berekening en heffing van de totaal verschuldigde belasting kunnen vraagtekens worden gezet. In lid 4 van artikel 283a wordt ingeval van overschrijding van de parkeerduur voor de naheffingsaanslag uitgegaan van de forfaitaire parkeerduur van een uur, tenzij duidelijk is dat het voertuig langer dan een uur zonder betaling geparkeerd heeft gestaan. In de toelichting op de tweede nota van wijziging wordt echter gesteld, dat indien duidelijk is dat ten tijde van de constatering de periode waarover belasting verschuldigd is minder dan een uur bedraagt, de naheffingsaanslag, afgezien van de daarbij inbegrepen kosten, naar evenredigheid dient te worden verlaagd. Dat blijkt echter weer niet uit het desbetreffende artikellid. Dit leidt, naar ons oordeel, tot onduidelijke situaties. Mijn fractie meent, dat het veel werkbaarder is om in de naheffing gewoon de forfaitaire parkeerduur van een heel uur tot uitgangspunt te nemen en telkens als een uur is overschreden, opnieuw een extra uur in rekening te brengen. Op het moment waarop een overschrijding wordt geconstateerd van een half uur, is immers nog niet te zeggen dat de auto direct na dat half uur wordt verplaatst. Bovendien geldt ook dat, als men vooraf voor een half uur betaalt en na tien minuten weer wegrijdt, geen restitutie plaatsvindt. Er is dan ook geen reden om af te wijken van een forfaitair vastgestelde parkeerduur en wij stellen voor om daarvoor één uur als maatstaf te nemen. Dat lijkt mij duidelijker dan allerlei herberekeningen. Wanneer de belastingbetaler weet, dat het mogelijk is dat gedeelten van een uur in rekening worden gebracht, zou er een toename kunnen ontstaan in het aantal ingediende bezwaarschriften c.q. het aantal malen waarin beroep gedaan wordt op de belastingrechter.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c36db47f87dbf4c750b392f192e6517835ca675e186208bf9357994452cdd8c0 | shasum -a 256