Onder 2.4 Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Het middel kan reeds niet tot cassatie leiden, omdat in cassatie niet is opgekomen tegen de hierboven onder 1.8 geciteerde rov. 2.7 van het tussenarrest van 31 maart 2015, waarin het hof een oordeel heeft gegeven over de gevolgen die het verbindt aan het al dan niet slagen van de aan [verweerder] gegeven bewijsopdracht. Het hof heeft in die rechtsoverweging, gelezen in onderlinge samenhang met rov. 2.5 , geoordeeld dat indien [verweerder] slaagt in het bewijs dat het aan [A] betaalde bedrag in elk geval deels het gevolg was van een schuld die al ten tijde van het overlijden van erflater in 1993 bestond, tot het beloop van de ten tijde van het overlijden bestaande schuld moet worden aangenomen dat de betaling aan [A] een betaling van een boedelschuld was, waarvoor [verweerder] , naar rato van ieders draagplicht, verhaal op [eisers] toekomt. Nu tegen deze bindende eindbeslissing in cassatie niet is opgekomen, moet in cassatie van dit oordeel worden uitgegaan. Het hof heeft vervolgens, eveneens in cassatie onbestreden, in het eindarrest geoordeeld dat [verweerder] is geslaagd in het hem opgedragen bewijs, en heeft – in lijn met zijn oordeel in rov. 2.7 van het tussenarrest van 31 maart 2015 – de vordering jegens [eisers] toegewezen. Hierop stuiten de klachten van het middel af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e30bc5d414cc46c8c0d0d9f58212046f172b5563508f8f355dc0e2a400f3eaa0 | shasum -a 256