Onder 6.4 Parket bij de Hoge Raad 20 december 2018

Als uitvloeisel van het evenredigheidsbeginsel beoogt het beginsel ’de vervuiler betaalt’ te bewerkstelligen dat niemand wordt gedwongen kosten te dragen voor verontreiniging van een ander. Dit beginsel komt terug in meerdere EU-(kader)richtlijnen, waaronder de KRW. Belanghebbende betoogt dat uit dit beginsel volgt dat alleen de gebruikers van de aangesloten percelen kunnen worden belast. Zij zijn immers degenen die vervuilen. De Hoge Raad oordeelt anders en daarmee in lijn met zijn eerdere arresten (vgl. HR 15 mei 2009, nr. 07/13148, BNB 2009/208, V-N 2009/24/22). Deze gemeente blijft binnen de kaders van de Gemeentewet en dus ook de KRW. Het is volgens vaste jurisprudentie toegestaan de rioolheffing met een zekere ruwheid vorm te geven. Zo hoeft de heffingsmaatstaf niet te voldoen aan het kostenveroorzakingsbeginsel noch aan het beginsel van ‘de vervuiler betaalt’ noch aan het profijtbeginsel, in de zin dat de heffing zich verplicht zou moeten richten naar de waarde van de onroerende zaak. De KRW doet niets af aan deze jurisprudentie, zo kan uit dit arrest worden afgeleid. Zoals door ons in onze aantekening in V-N 2017/48.23 betoogt, achten wij dit ook gerechtvaardigd. Met de rioolheffing (en) worden meerdere gemeentelijke watertaken bekostigd. Een eigenaar van een perceel heeft eveneens profijt van bijvoorbeeld de afvoer van hemelwater en het reguleren van de grondwaterstand. Bovendien kan onzes inziens ook een eigenaar medeverantwoordelijk worden gehouden voor de vervuiling die vanuit zijn perceel plaatsvindt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/67ee63bf2fce9c2ce3e63709a197741d21d5178ed419cd828e8dceead9d25169 | shasum -a 256