Citaat | Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Onder 2.7. Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018, ECLI:NL:PHR:2018:146.

Variaties op de wettelijke betekenis van het begrip ‘kwijting’ en ‘kwijting verlenen’ zullen eventueel verband kunnen houden met de betrekkelijke waarde van de kwijting als (niet meer dan een) bewijsmiddel. Partijen kunnen bij bewijsovereenkomst van de wettelijke bewijsregels afwijken (art. 153 Rv) en dus ook overeenkomen dat de bewijslast met betrekking tot de voldoening wordt omgekeerd. Een ‘kwijting’ krijgt dan de betekenis dat het aan de schuldeiser is om te bewijzen dat de in de kwijtingsverklaring bedoelde betaling niet heeft plaatsgevonden. Ontzenuwen is nu niet langer voldoende. Ik meen dat we niet te spoedig behoren aan te nemen dat partijen inderdaad hebben bedoeld een dergelijke bewijsovereenkomst te sluiten, omdat we ervan behoren uit te gaan dat de bewijslastverdeling volgens de wet in beginsel de meest passende is. Uiteraard geldt deze overweging in sterkere mate naarmate de beweerde bewijsovereenkomst zich verder van de wettelijke bewijsregels verwijdert (bijvoorbeeld door de mogelijkheid van bewijs of tegenbewijs in te perken of zelfs uit te sluiten). In dit verband verdient vermelding dat bewijsovereenkomsten op grond van art. 6:236 aanhef en onder k BW (zwarte lijst) tegenover consumenten als beding in algemene voorwaarden onredelijk bezwarend zullen kunnen zijn.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062, en de alinea staat in dat document op bytes 19079 tot 20405.