Onder 2.8. Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

In mijn waarneming komen variaties op de wettelijke betekenis van het begrip ‘kwijting’ en ‘kwijting verlenen’ in de vorm van bewijsovereenkomsten niet veel voor. Veel vaker, zo meen ik, hebben zulke variaties te maken met de mogelijkheid dat een betaling niet meer dan een deelbetaling is, zodat na de betaling nog een restantschuld blijft bestaan. Indien de kwijting aldus is geformuleerd dat kwijting wordt verleend van de betaling van een bepaalde schuld (bijvoorbeeld de verschuldigde koopprijs), zal de betekenis daarvan veelal méér zijn dan alleen dat de betaling aan die schuld moet worden toegerekend. De schuldeiser zal ook bedoelen dat hij meent dat van een deelbetaling geen sprake is en dat de schuld dus gehéél is gedelgd. Kan de schuldeiser van deze verklaring terugkomen indien hij zich heeft vergist? In beginsel wel. In de enkele verklaring dat de schuld geheel is voldaan, ligt nog geen afstand van recht besloten. Wél zal de verklaring onder omstandigheden tot rechtsverwerking kunnen leiden, met name vanwege het bij de schuldenaar gewekte gerechtvaardigd vertrouwen. Of daarvan sprake is, dient te worden beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval, waaronder ook de vraag of de schuldeiser meer zicht had op de vraag of de schuld volledig was voldaan dan de schuldenaar. Had de schuldenaar daarop evenveel zicht als de schuldeiser, dan zal voor rechtsverwerking mijns inziens niet spoedig grond kunnen bestaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062 | shasum -a 256