Onder 2.9. Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Een andere variatie is dat partijen bij gelegenheid van de betaling overeenkomen dat die betaling volstaat, hoewel zij zich ervan bewust zijn dat de vordering van de schuldeiser een hoger bedrag beloopt dan door de schuldenaar wordt voldaan. Kwijting in de gewone zin van het bewijs van een betaling wordt hier gecombineerd met kwijtschelding (art. 6:160 BW). Uiteraard zijn ook andere vormen van afstand denkbaar, bijvoorbeeld vervanging van een deel van de oorspronkelijke schuld door een andere prestatie van de schuldenaar (schuldvernieuwing). Kwijtschelding veronderstelt, evenals iedere andere afstand van recht, een op het rechtsverlies gerichte wilsverklaring van de schuldeiser. Daarvan zal alleen sprake kunnen zijn indien de schuldeiser het recht waarvan hij afstand doet, kent (zonder kan van een op afstand gerichte wil immers geen sprake zijn), althans de schuldenaar gerechtvaardigd erop heeft vertrouwd dat de schuldeiser dat recht kende. Reeds uit dit laatste volgt dat voor een uitleg van een kwijtingsclausule in de zin dat zij tevens een kwijtschelding omvat, niet spoedig reden bestaat. Hier komt nog bij dat kwijtschelding een rechtshandeling om niet is en dat de bedoeling om een vordering om niet prijs te geven, niet voor de hand ligt. Voor een uitleg als kwijtschelding is dus nog minder snel reden dan voor een uitleg als een andere vorm van afstand, zoals schuldvernieuwing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062 | shasum -a 256