Onder 2.10. Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Ook is voorstelbaar dat partijen bij gelegenheid van de betaling onder ogen zien dat met betrekking tot de vraag of de vordering meer omvat dan door de schuldenaar wordt voldaan, onzekerheid bestaat of dat daarover tussen hen een geschil bestaat of zal kunnen ontstaan. In dat geval kunnen zij aan kwijting in de gewone zin een vaststellingsovereenkomst (art. 7:900 BW) toevoegen en vaststellen dat na de door de schuldenaar gedane betaling geen vordering meer resteert. De kwalificatie als een vaststellingsovereenkomst veronderstelt dat de schuldenaar de schuldeiser redelijkerwijs aldus heeft mogen begrijpen dat deze zich inderdaad heeft willen binden ook voor het geval hem nadien zou blijken dat de werkelijkheid anders was (en er dus voorafgaand aan de vaststelling wél nog een vordering bestond). Het behoeft geen betoog dat ook de uitleg van een kwijtingsbeding als mede een vaststellingsovereenkomst omvattende, niet spoedig behoort te worden aangenomen. Ook die uitleg leidt er potentieel toe dat de schuldeiser een recht verliest. Het ligt allemaal een nuance anders in het geval de schuldenaar meer betaalt dan hij volgens zijn eigen standpunt verschuldigd was en minder dan volgens het standpunt van de schuldeiser. Waar partijen gegeven hebben en genomen, is gemakkelijker voorstelbaar dat het hun bedoeling was het daarbij te laten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062 | shasum -a 256