Onder 2.23. Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Deze klacht slaagt. Daargelaten dat valt te betwijfelen of Bela zich wel op afstand van recht heeft beroepen – ik lees dat in de stellingen van Bela niet, als gezegd lees ik daarin wel een feitelijk slecht onderbouwd beroep op een vaststellingsovereenkomst – geldt het volgende. Het hof heeft vastgesteld dat Citadel, die de cijfers had aangeleverd, zich had ‘vergist door het bedrag van € 225.000,— ten onrechte te betrekken in de uitstaande schuld onder lening (...)’ (rechtsoverweging 3.4). Uitgaande van die vergissing kan van afstand van recht alleen nog sprake zijn indien Bela op de vergissing niet bedacht behoefde te zijn en gerechtvaardigd erop heeft vertrouwd dat Citadel wist dat zij € 225.000,— minder ontving dan partijen waren overeengekomen, maar daarvan afstand wenste te doen. Iets dergelijks is door het hof echter niet vastgesteld (en zou het hof gelet op de feitelijke stellingen van partijen, zoals hiervoor weergegeven, mijns inziens ook niet hebben kúnnen vaststellen). Dat Citadel beter had kunnen weten, zoals het hof ook heeft overwogen, is in dit verband volstrekt onvoldoende. Die omstandigheid zou van belang hebben kunnen zijn in het kader van een beslissing omtrent een eventueel beroep op rechtsverwerking (waarvoor, zoals onder 2.8 aangeduid, echter ook van belang zou zijn of Bela niet evenzeer toegang had tot de gegevens waaruit de hoogte van het te verrekenen bedrag van de lening blijken). Uit wat een partij had kunnen weten maar niet weet (dat het hof van dit laatste is uitgegaan, volgt uit zijn vaststelling dat Citadel zich heeft vergist), laat zich echter hoe dan ook geen afstand van recht afleiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062 | shasum -a 256