Onder 2.26. Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2018

Mijns inziens slaagt ook deze klacht. Aan het hof en aan de advocaten van Bela kan worden toegegeven dat Citadel met de herhaalde stelling dat de kwijting niet zag op de grondslag van onverschuldigde betaling en wel op de betaling van de koopsom, minder duidelijk is geweest dan mogelijk was. Het gaat echter te ver om hieruit af te leiden dat Citadel erkende van haar aanspraak op de restantkoopsom afstand af te hebben gedaan, althans niet betwistte dat in de kwijting een zodanige afstand besloten lag. Dit alles geldt te meer waar de uitleg die het hof aan de stellingen van Bela heeft gegeven, namelijk dat zij zich beriep op afstand van recht, bepaald verrassend is te noemen. Zoals volgt uit hetgeen hiervoor omtrent die stellingen is weergegeven, had Bela zich beroepen op een vaststellingsovereenkomst, welk beroep (zeer) mager was onderbouwd. Enigszins onaardig gezegd heeft het hof uit de hoge hoed getoverd dat de kwijting een afstand van recht impliceerde (heeft het hof het ingelezen in de referte van Bela aan het beding waarbij partijen afstand hebben gedaan van de mogelijkheid de koopovereenkomst te ontbinden, vernietigen of wijzigen?). Het gaat dan niet aan om vervolgens ook nog te oordelen dat Citadel die afstand van recht ‘ook niet betwist’. Dat getuigt inderdaad óf van een onjuiste rechtsopvatting óf van een onbegrijpelijke lezing van de stellingen van Citadel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efd375478f8dbf4053fd93768c975a4c4443297c05df4b7fff365e8280559062 | shasum -a 256