Onder 3.26 Parket bij de Hoge Raad 16 november 2018

Wanneer we nu een tussenbalans opmaken, is duidelijk dat art. 7:954 BW mogelijk maakt dat de benadeelde de aansprakelijkheidsverzekeraar van de ‘dader’ rechtstreeks aanspreekt tot betaling aan hem van de uitkering ter zake van personenschade waartoe de aansprakelijkheidsverzekering van de ‘dader’ aanleiding geeft. Daarbij geldt een tweetal voorwaarden: voorop staat dat de verzekerde ook daadwerkelijk aanspraak heeft op een uitkering onder de verzekering en daar komt dan nog bij dat de verzekerde bij de verzekeraar melding moet hebben gemaakt van verwezenlijking van het risico in de zin van art. 7:941 BW. Het eerste vereiste brengt mee dat de verzekeraar eventuele verweermiddelen die hij ontleent aan de verzekeringsrelatie ook aan de benadeelde kan tegenwerpen. Ook het tweede vereiste, waar niet zozeer het belang van verzekeraar maar juist dat van verzekerde mee gediend is, kan de benadeelde onder omstandigheden, denk bijvoorbeeld aan een halsstarrig ontkennende verzekerde die ook niet bereid is tot melding aan zijn verzekeraar over te gaan, in de weg zitten. De minister heeft vastgehouden aan het meldingsvereiste ondanks een oproep van de Raad van State om daarvan afstand te nemen vanwege mogelijke complicaties voor de benadeelde en ondanks met die van de Raad van State vergelijkbare kritiek in de literatuur. En zo is het uiteindelijk toch in de wet terechtgekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/52bc47d39873bc854d3c1f814184da4e536b6c491a408bfdfea632ba5004accb | shasum -a 256