Onder 2.20 Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2018

Opnieuw gaat deze klacht uit van een te beperkte opvatting voor het op grond van de derogerende werking van de redelijkheid en billijkheid kunnen terugkomen op een aansprakelijkheidserkenning. Ik verwijs daartoe naar de uiteenzettingen onder 2.13, 2.15, 2.17 en 2.18. Daar strandt deze klacht op. Dat de gevolgde gedachtegang van het hof niet begrijpelijk zou zijn, zie ik, als hiervoor al aangegeven, niet, zodat ook de nadere motiveringsklachten uit onderdelen I.4.3 en I.4.4 daarop afketsen. Daarbij is te bedenken dat het hof niet gehouden is op alle stellingen van [eiseres] in te gaan. Dat stelt te hogen eisen aan de rechterlijke motivering. In wezen komt het onderliggende feitelijke oordeel van het hof erop neer dat [eiseres] er niet in is geslaagd te bewijzen dat het ongeval door [betrokkene 1] is veroorzaakt (vgl. rov. 6.6 in fine en rov. 8.2). Daarvoor is mede dragend dat zowel [betrokkene 1] als [eiseres] nader hebben verklaard dat ze niet weten respectievelijk niet gezien hebben dat [betrokkene 1] de bal naar [eiseres] heeft gegooid. Daarmee is de toedracht van het ongeval op zodanig losse schroeven komen te staan, dat ruimte is gezien voor toepassing van de derogerende werking van de redelijkheid en billijkheid. Dat is goed te volgen. Voor verdergaande toetsing van dat oordeel is in cassatie geen plaats. Dat het hof op de enkele grond dat sprake is van onbetrouwbaarheid van de verzekerde is gekomen tot de mogelijkheid van aansprakelijkheidserkenning terug te komen, zoals [eiseres] bij repliek in cassatie in 5 en 6 suggereert, is blijkens het voorgaande onjuist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/79f67acbb33529cf2f5e2a9f4ca0aac6365a6d71517559cc3ff071a45a61983a | shasum -a 256