Onder 1.86 Parket bij de Hoge Raad 23 november 2018

De vraag of NSE een beroep toekwam op de aansprakelijkheidsexoneratie uit art. 6:196c BW stond in rov. 3.8.1-3.8.5 niet ter beoordeling. Die vraag had het hof namelijk al bevestigend beantwoord in de rov 3.4.1-3.4.11, waarna in rov. 3.8.1-3.8.4 de subsidiaire grondslag van Breins vordering aan de beurt komt (onrechtmatig handelen). Dat het hof in het kader van die subsidiaire grondslag tot bewijslevering over had moeten gaan omdat die bewijslevering bij zou kunnen dragen aan de conclusie dat de vordering op de primaire – reeds afgewezen – grondslag van Brein toch toewijsbaar zou zijn, valt niet in te zien. Dat bewijslevering omtrent genoemde stelling zou kunnen bijdragen aan de conclusie dat NSE onrechtmatig handelt en/of dat een op onrechtmatige daad gebaseerd (verdergaand) verbod aangewezen is, heeft kennelijk ook het hof niet uitgesloten geacht, nu het Brein in rov. 3.8.5 in de gelegenheid heeft gesteld om zich bij akte over dit punt uit te laten. In zoverre mist de klacht feitelijke grondslag. Dat het hof zelfstandig tot de slotsom had moeten komen dat bewijslevering op dit punt zinvol was, kan naar ik meen niet worden volgehouden. Het hof was kennelijk van oordeel dat onvoldoende uit de verf was gekomen wat Brein met deze stelling wilde bereiken – aanvullend op het aan NSE als tussenpersoon op te leggen bevel en rekening houdend met de omstandigheid dat naar het oordeel van het hof NSE ook in het kader van de op onrechtmatige daad gegronde vordering een beroep toekwam op art. 6:196c BW. Dat oordeel is aan de feitenrechter voorbehouden en niet onbegrijpelijk. De klacht is tevergeefs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7cedd05cef458bd8d965b4d171fdb8e20c48e307383f0f6aeddf04a7605dabfe | shasum -a 256