Onder 4.41. Parket bij de Hoge Raad 6 maart 2018

Uit deze uitspraak blijkt dat het aantal en de ernst van de door de vreemdeling gepleegde strafbare feiten bepaald niet de enige factoren zijn die maken dat aan de criteria van art. 27 en 28 Richtlijn 2004/38/EG is voldaan. Tegelijk blijkt dat de ernst van de strafbare feiten wel degelijk een belangrijke factor vormt. Feiten die door de Afdeling als ‘licht’ worden gekwalificeerd kunnen alleen tot de ongewenstverklaring van een EU-burger leiden als sprake is van veel plegen en ook dan niet zonder meer. Als het daarentegen gaat om ernstiger misdrijven, kan het eenmalig begaan ervan onder omstandigheden voldoende zijn voor een ongewenstverklaring. Zie bijvoorbeeld ABRvS 24 mei 2017, ECLI:NL:RVS:2017:1410, waarin het ging om een Pool die was veroordeeld tot 15 maanden gevangenisstraf, waarvan vijf voorwaardelijk, wegens het tezamen en in vereniging overvallen van een woning (art. 312 Sr). De staatssecretaris was in de motivering van zijn beslissing ingegaan op de omstandigheden van het geval en op de psychische gevolgen van de overval op de slachtoffers en had in aanmerking genomen dat de betrokkene, zo bleek uit het vonnis, een deels voorwaardelijke straf had gekregen om hem van het opnieuw plegen van strafbare feiten te weerhouden. Daaruit leidde de staatssecretaris af dat de bedreiging nog steeds actueel was. Het goede gedrag in de gevangenis kon daaraan niet afdoen, noch het feit dat de betrokkene first offender was. Daarbij wees de staatssecretaris erop dat de betrokkene alleen af en toe in Nederland vertoefde, in Polen woonde en daar voor meerdere delicten was veroordeeld. Die motivering kon volgens de Afdeling bestuursrechtspraak door de beugel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/075e7c5feedd5da000cae8d38de7645195742744fc2fa2eb497d646dee67de3b | shasum -a 256