Alinea 243 Parket bij de Hoge Raad 30 januari 2018

17. Mij komt het voor dat het hof gelet op hetgeen de raadsman heeft gesteld ook niet tot een nadere reactie verplicht was. De raadsman heeft een deel van de verklaring van [medeverdachte] aangehaald en daarop laten volgen: ‘En sterker nog: volgens [medeverdachte] hadden de andere jongens geen telefoon bij zich’. Tot een afzonderlijk uitdrukkelijk onderbouwd standpunt heeft de raadsman dat niet gemaakt. Misschien heeft daarbij een rol gespeeld dat de verklaring van [medeverdachte] op dit punt ook niet erg stellig is: ‘Ze hadden volgens mij geen telefoon bij zich’. En dit deel van zijn verklaring wordt, zo kan uit de geciteerde overwegingen worden afgeleid, naar ’s hofs oordeel weersproken door de gecombineerde aanwijzingen die uit telecomgegevens en camerabeelden volgen. Het stond het hof vrij die gevolgtrekking te maken en de passage uit de verklaring van [medeverdachte] waarop de raadsman zich heeft beroepen terzijde te stellen. Art. 359, tweede lid, Sv noopte het hof niet tot nadere motivering. Die bepaling heeft immers geen wijziging gebracht in de vrijheid van de feitenrechter ten aanzien van de selectie en waardering van het beschikbare bewijsmateriaal. Voor zover Uw Raad in het gestelde wel een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt zou zien, meen ik dan ook dat het afdoende wordt weerlegd in de bewijsoverwegingen. Ook voor dit onderdeel van het pleidooi van de raadsman geldt daarbij dat het onderdeel uitmaakt van een breder geheel dat strekt ten betoge dat de bewijsconstructie een kaartenhuis is. Voor het uitdrukkelijk onderbouwde standpunt dat in dat bredere geheel kan worden gezien geldt ‘dat de motiveringsplicht niet zo ver gaat dat bij de niet-aanvaarding van een ‘uitdrukkelijk onderbouwd standpunt’ op ieder detail van de argumentatie moet worden ingegaan’.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/579a2dcfa39267fac34c199ccddc296a81f63c38f727f484dae461ad30fa26c1 | shasum -a 256