Citaat | Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Onder 2.3. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018, ECLI:NL:PHR:2018:245.

Vóór 1 januari 2006 gold geen bijzondere verjaringstermijn voor de rechtsvordering tegen een verzekeraar. De generieke termijn van vijf jaar van art. 3:307 lid 1 BW, te rekenen vanaf het moment van opeisbaarheid, was van toepassing. Die termijn kon door partijen worden verkort en veel polisvoorwaarden bevatten zo’n verkorting van de verjaringstermijn. Zo ook in het onderhavige geval: volgens de toepasselijke polisvoorwaarden bedroeg de verjaringstermijn drie jaren, te rekenen vanaf de schadegebeurtenis. Eveneens gebruikelijk was dat verzekeraars een vervaltermijn bedongen, die ging lopen vanaf het moment dat de verzekeraar een definitief standpunt had ingenomen. Ik trof ook in de zojuist bedoelde polisvoorwaarden zo’n vervaltermijn aan (van één jaar), maar als ik het goed zie heeft dit vervalbeding in het geschil tussen [eiser] en Allianz geen rol gespeeld. Voor een totaalbeeld van de werking van het recht zoals dat vóór 1 januari 2006 gold, maak ik nog melding van het arrest Kroymans/Sun Alliance. Volgens dat arrest kon een verzekeraar in geval van afwijzing van een aanspraak op uitkering op een vervalbeding als zojuist bedoeld zich niet beroepen wanneer hij bij zijn weigering van betaling niet ‘op niet mis te verstane wijze’ aan de verzekerde had meegedeeld een beroep op het beding te zullen doen indien de verzekerde geen rechtsvordering binnen de gestelde termijn had ingesteld.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37, en de alinea staat in dat document op bytes 22469 tot 24155.