Onder 2.4. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Per 1 januari 2006 trad het nieuwe verzekeringsrecht in werking. Vanaf dat moment gold een bijzondere regeling voor de verjaring van de rechtsvordering tegen een verzekeraar. Het toenmalige art. 7:942 lid 1 BW hield, evenals het huidige, in de eerste plaats een bijzondere verjaringstermijn in voor de rechtsvordering tegen de verzekeraar tot het doen van een uitkering. Die termijn was en is drie jaren na de aanvang van de dag volgende op die waarop de tot uitkering gerechtigde met de opeisbaarheid daarvan bekend is geworden. De verjaring werd, en wordt ook volgens de huidige regeling, gestuit door een schriftelijke mededeling waarbij op uitkering aanspraak wordt gemaakt. Vervolgens – en op dit punt is de huidige regeling anders – begon op grond van het toenmalige art. 7:942 lid 2 (oud) BW een nieuwe verjaringstermijn te lopen met de aanvang van de dag volgende op die waarop de verzekeraar hetzij de aansprakelijkheid erkende, hetzij bij aangetekende brief ondubbelzinnig had medegedeeld de aanspraak af te wijzen met eveneens ondubbelzinnige vermelding van de voor dat geval volgens lid 3 geldende bijzondere verjaringstermijn van niet meer dan zes maanden. Van de regeling van art. 7:942 BW mocht (en mag) niet ten nadele van de verzekeringnemer worden afgeweken (art. 7:943 lid 2 BW). Verkorting van de verjaringstermijn was dus niet langer mogelijk (althans leidde en leidt tot vernietigbaarheid), evenmin als het overeenkomen van een contractuele vervaltermijn. Toch zal het duidelijk zijn dat het praktische onderscheid met het vóór 1 januari 2006 geldende recht allerminst groot is: de nieuwe verjaringstermijn van drie jaar van art. 7:942 lid 1 BW kwam in de plaats van de in de verzekeringspraktijk veelal tot eveneens drie jaar bekorte generieke verjaringstermijn. En de nieuwe verjaringstermijn in geval van afwijzing van art. 7:942 lid 3 (oud) BW van zes maanden te rekenen vanaf de ondubbelzinnige afwijzing, kwam in de plaats van de gebruikelijke vervaltermijn (van veelal zes maanden of één jaar). In ieder geval achteraf bezien kan men het vormvereiste van een aangetekende brief voor de ondubbelzinnige afwijzing door de verzekeraar waarderen als de wijziging met de grootste impact. Niet alleen omdat ze voorwaarde was voor de start van de korte verjaringstermijn van zes maanden, maar ook en vooral omdat zonder dat aan dat vormvereiste was voldaan, in het geheel geen verjaringstermijn liep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37 | shasum -a 256