Onder 2.18. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Ik veroorloof mij op deze plaats de opmerking dat niet alleen de wetgever niet onder ogen heeft gezien dat de toepasselijkheid van de regel van art. 72 Ow NBW veronderstelt dat de verzekeraar vóór de inwerkingtreding van de wet zich heeft gehouden aan het vormvereiste van een aangetekende brief. Ik heb geen auteur kunnen vinden die in de jaren rond de inwerkingtreding van art. 7:942 (oud) BW dat wél onder ogen heeft gezien. De meeste auteurs hebben eenvoudig de uitleg van de Memorie van Toelichting overgenomen en dus evenzeer als die memorie de consequentie van het vormvereiste van de aangetekende brief onbenoemd gelaten. Elzas heeft (als ik het goed zie: als enige) zich er wel rekenschap van gegeven dat het nieuwe recht een vormvereiste stelt dat naar oud recht niet bestond, maar hij meende in verband met de hiervoor aangehaalde passage uit de Memorie van Toelichting dat verzekeraars niet gehouden waren om alsnog een formele afwijzing (dus een afwijzing in de door het nieuwe recht van art. 7:942 (oud) BW voorgeschreven vorm van een aangetekende brief) te doen uitgaan. Kortom, de literatuur heeft zich door de Memorie van Toelichting op het verkeerde been laten zetten en dat is pas met het arrest van 18 december 2015 duidelijk geworden. Dat is bijna tien volle jaren na de inwerkingtreding van art. 7:942 (oud) BW op 1 januari 2006. Vorderingen die volgens de algemene veronderstelling van de verzekeringspraktijk reeds zo’n negeneneenhalf jaar verjaard waren, bleken dat eind 2015 plotsklaps niet te zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37 | shasum -a 256