Citaat | Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Onder 2.20. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018, ECLI:NL:PHR:2018:245.

In dit verband is belangrijk onder ogen te zien dat ’s hofs arrest er niet toe leidt dat Allianz als verzekeraar in dezelfde positie wordt gebracht als was de hiervoor bedoelde (vrijwel) algemene dwaling werkelijk recht. De beslissing van het hof dat het beroep van Allianz op de onaanvaardbaarheidsexceptie van art. 75 lid 1 Ow NBW opgaat, leidt niet ertoe dat de korte verjaringstermijn van zes maanden van art. 7:942 lid 2 (oud) BW werking krijgt zónder de door de wetgever daarmee verbonden formele vereisten. Allianz heeft zich erop beroepen dat de laatst mogelijke stuiting door [eiser] dateert van 16 maart 2005, dat de contractueel verkorte verjaringstermijn van drie jaar toen opnieuw is gaan lopen en dat die verjaring is voltooid omdat [eiser] vervolgens eerst op 2 juli 2009 opnieuw aanspraak op vergoeding heeft gemaakt (zie rechtsoverweging 4.2 van het arrest van het hof). Dat verweer is door het hof aanvaard. Zou [eiser] binnen drie jaar na 16 maart 2005 zich opnieuw bij Allianz hebben gemeld, dan zou dat een wezenlijk andere situatie zijn geweest dan door het hof is beslist.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37, en de alinea staat in dat document op bytes 44001 tot 45147.