Onder 2.22. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Het is een algemeen erkend rechtsbeginsel dat de geldigheid van een rechtshandeling dient te worden beoordeeld naar het tijdstip waarop die handeling wordt verricht. Art. 7:942 (oud) BW verbond het ingaan van de nieuwe, korte verjaringstermijn van zes maanden in geval van afwijzing van aansprakelijkheid aan de inhoudelijke eis van ondubbelzinnigheid, het vormvereiste van een aangetekende brief en de eveneens ondubbelzinnige vermelding van die korte verjaringstermijn. Het eerste vereiste ( ondubbelzinnige afwijzing) gold, zo behoort te worden aangenomen, ook reeds op grond van het vóór 1 januari 2006 geldende recht. Het begin van de (algemeen gebruikelijke) vervaltermijn was namelijk de mededeling van de verzekeraar van zijn ‘definitief standpunt’. In geval van een afwijzing die enige dubbelzinnigheid in zich draagt, kan mijns inziens van zo’n definitief standpunt niet worden gesproken. Ook het derde vereiste bestond onder het oude recht, namelijk op grond van Kroymans/Sun Alliance (vergelijk hiervoor onder 1.3). Uiteraard zag de vereiste ‘op niet mis te verstane wijze’ gedane mededeling toen niet op de (nog niet bestaande) korte verjaringstermijn van art. 7:942 lid 3 (oud) BW maar op de contractuele vervaltermijn, maar dat is een verschil van formele aard; de bedoelde korte verjaringstermijn verving die vervaltermijn. Het verschil dat resteert, is het vormvereiste zoals dat vanaf 1 januari 2006 ging gelden, namelijk dat van een aangetekende brief.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37 | shasum -a 256