Citaat | Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Onder 2.24. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018, ECLI:NL:PHR:2018:245.

Dat deze regel hier niet rechtstreeks van toepassing is, berust erop dat de vóór 1 januari 2006 gebruikelijke contractuele vervaltermijn, naar de algemene opvatting met de inwerkingtreding van het nieuwe recht haar kracht verloor. Het geldige beginpunt leidt dus niet meer tot het voorheen daaraan verbonden rechtsgevolg. In plaats daarvan had de bijzondere, korte verjaringstermijn van art. 7:942 lid 3 (oud) BW haar eigen beginpunt, mét het formele vereiste van een aangetekende brief. Bovendien, en dat is het springende punt in de onderhavige zaak, was die korte verjaringstermijn in het stelsel van art. 7:942 (oud) BW de enige toepasselijke verjaringstermijn na afwijzing van aansprakelijkheid door een verzekeraar. Het niet hebben voldaan aan een vormvereiste dat ten tijde van de afwijzing nog niet gold, dreigt aldus ertoe te leiden dat in het geheel geen verjaringstermijn liep. Nauwkeuriger gezegd: ze leidt onontkoombaar daartoe, behoudens de eventuele toepassing van de onaanvaardbaarheidsexceptie van art. 75 lid 1 Ow NBW.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37, en de alinea staat in dat document op bytes 48817 tot 49870.