Onder 2.30. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Een algemeen erkend rechtsbeginsel (althans een krachtige in Nederland levende rechtsovertuiging) dunkt mij dat alle vorderingsrechten aan verjaring onderworpen zijn. Algemeen beschouwt men verjaring als essentieel voor de bescherming van de schuldeiser. Verschillende auteurs hebben verjaring zelfs benoemd als een zaak van openbaar belang. Ik meen dat het overgangsrecht er mede op is gericht om te waarborgen dat vorderingsrechten inderdaad steeds aan een passende verjaringstermijn onderworpen zijn. De wetgever meende met art. 72 en 73 Ow NBW een sluitend stelsel te hebben geformuleerd. Sinds het arrest van uw Raad van 18 december 2015 weten we dat wat betreft de bijzondere verjaringstermijn van art. 7:942 lid 3 (oud) BW van een sluitend stelsel allerminst sprake is. Dat voorafgaande aan de inwerkingtreding van het nieuwe recht niet was voldaan aan de formele vereisten zoals die nadien gingen gelden, dreigt tot gevolg te hebben dat geen verjaringstermijn liep zo vaak als de onder het oude recht geldende verjaringstermijn (al dan niet contractueel verkort) door de verzekeringnemer was gestuit. De na stuiting aangevangen nieuwe verjaringstermijn kwam onder het nieuwe recht niet meer tot voltooiing, vanwege het door de overgangsrechtwetgever gekozen uitgangspunt dat de nieuwe verjaringsregels de oude verdringen. En de nieuwe verjaringstermijn startte niet, vanwege bedoelde formele vereisten. Mijns inziens is dit een door de wetgever niet beoogd gevolg van de inwerkingtreding van het nieuwe recht. Uit de onder 2.15 aangehaalde Memorie van Toelichting volgt dat de wetgever meende dat de na stuiting volgens het oude recht lopende nieuwe verjaringstermijn werd vervangen door de nieuwe termijn en dat slechts de aanvangsdatum van die laatste verjaring door de inwerkingtreding van het nieuwe recht werd beïnvloed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37 | shasum -a 256