Onder 2.34. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Ik maak de balans op. Vanaf 1 januari 2006 tot 1 juli 2010 gold een bijzondere verjaringsregeling. Uitgaande van de onmiddellijke werking van die regeling is de vordering van [eiser] niet verjaard. Allianz heeft zich op de aanvaardbaarheidsexceptie van art. 75 lid 1 Ow NBW beroepen. Toepassing van die exceptie beperkt zich niet tot atypische gevallen, maar kan ook worden ingegeven door de overweging dat de wetgever iets over het hoofd heeft gezien (hiervoor onder 2.10-2.11). Dat is hier klaarblijkelijk het geval (hiervoor onder 2.15-2.16). Voor toepassing van de exceptie pleit dat de verzekeringspraktijk door de Memorie van Toelichting op het verkeerde been is gezet (hiervoor onder 2.18-2.19). Voor die toepassing pleiten ook algemeen erkende rechtsbeginselen. Dat betreft in de eerste plaats het beginsel dat de geldigheid van een rechtshandeling, of een andere mededeling waaraan het recht gevolg verbindt (hier het doen aanvangen van de verjaring), dient te worden beoordeeld naar het tijdstip waarop de handeling is verricht (hiervoor onder 2.23-2.25). Het karakter van het voorschrift van art. 7:942 lid 2 (oud) BW wijst in dat verband niet in andere richting (hiervoor onder 2.26-2.28). Onmiddellijke werking is evenzeer in strijd met het beginsel dat alle vorderingsrechten aan verjaring onderworpen zijn. Die onmiddellijke werking zou er namelijk toe leiden dat in het geheel geen verjaring gaat lopen. Dat is een door de wetgever niet beoogd gevolg van het voorschrift van art. 7:942 lid 2 (oud) BW (hiervoor onder 2.30). Voor toepassing van de onaanvaardbaarheidsexceptie pleiten ook reële belangen van Allianz (hiervoor onder 2.31-2.32). Daartegenover heeft [eiser] zich beroepen op zijn vertrouwen op de onmiddellijke werking van het nieuwe recht, maar dat vertrouwen is vooral een abstractie (hiervoor onder 2.33).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37 | shasum -a 256