Citaat | Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Onder 2.43. Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2018, ECLI:NL:PHR:2018:245.

Subonderdeel 2.3 wijst op de nauwe samenhang tussen de bijzondere, korte verjaringstermijn van zes maanden en de formele vereisten die art. 7:942 lid 2 (oud) BW aan een mededeling houdende afwijzing stelde. De logica van het subonderdeel komt erop neer dat waar de verzekeraars met die korte termijn blij waren, zij de consequenties van de daarmee verbonden formele vereisten ten volle dienen te dragen en die niet op een individuele verzekerde als [eiser] kunnen afwentelen. Dergelijke logica berust op een te eenvoudige voorstelling van zaken. Dat de bijzondere, korte verjaringstermijn en de formele vereisten een pakket vormden, is duidelijk. Dat kan echter niet wegnemen dat de onmiddellijke werking van het nieuwe recht van art. 7:942 lid 2 (oud ) BW voor gevallen waarin vóór 1 januari 2006 door de verzekeringnemer de verjaring was gestuit en de verzekeraar aansprakelijkheid had afgewezen, in het licht van algemeen erkende rechtsbeginselen en van de betrokken belangen geen passend overgangsrecht is.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 39a2941328a928454567955e4551ffc602be35e4a908ccabc2b343c9fdb45a37, en de alinea staat in dat document op bytes 68210 tot 69236.