Onder 5.5. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2018

Het middel valt uiteen in twee klachten. De eerste klacht is dat de voor medeplegen vereiste bewuste en nauwe samenwerking niet uit de bewijsmiddelen kan worden afgeleid. De tweede klacht houdt in dat de verdachte geen (voorwaardelijk) opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Beide klachten kunnen eigenlijk niet los van elkaar worden gezien omdat de bewuste en nauwe samenwerking gericht moet zijn op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel en dus opzet op dat letsel impliceert. Voor zover met de eerste klacht bedoeld mocht zijn dat er ten aanzien van de klap die [slachtoffer] van de medeverdachte [betrokkene 3] kreeg in het geheel geen sprake was van bewuste en nauwe samenwerking, faalt die klacht. Uit de bewijsmiddelen heeft het hof zonder meer kunnen afleiden dat de klap werd gegeven in het kader van het door de verdachte naar voren gebrachte plan om [slachtoffer] te laten komen en in elkaar te trappen als hij zou bekennen (bewijsmiddelen 198 en 203). Uit bewijsmiddel 201 kan worden afgeleid dat de verdachte ervan uitging dat medeverdachte [betrokkene 3] gewelddadig zou worden, zij het niet zo snel ( “ik dacht jij wacht wel even tot ik wat verder in het verhaal ben …”). En uit bewijsmiddel 202 blijkt dat de verdachte zelf de verantwoordelijkheid voor de mishandeling opeist (“hij weet hoe ik ben daarom krijgt hij klappen”).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7e22b341aad117900d92064299551ae1eac63f66f202c0a8316bedc6b87ea60f | shasum -a 256