Onder 5.7. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2018

Ik begin met de vraag of medeverdachte [betrokkene 3] handelde met (voorwaardelijk) opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Ik stel daarbij voorop dat niet van iedere klap tegen het hoofd kan worden gezegd dat sprake is van een gedraging die naar de uiterlijke verschijningsvorm kan worden aangemerkt als zo zeer gericht op het veroorzaken van zwaar lichamelijk letsel, dat de rechter – bij het ontbreken van contra-indicaties – kan aannemen dat het niet anders kan zijn dan dat de dader de aanmerkelijke kans op het intreden van zwaar lichamelijk letsel heeft aanvaard. Het uitdelen van een kopstoot is bijvoorbeeld niet zonder meer voldoende om poging tot zware mishandeling aan te nemen. Het slaan met een hard voorwerp op het hoofd daarentegen in de regel wel. In het onderhavige geval kon het hof aannemen dat sprake was van een uitzonderlijk harde stomp. Ik wijs daarbij op de beschrijving die medeverdachte [betrokkene 3] gaf van zijn eigen optreden (bewijsmiddel 201): “ik gaf hem zo’n stomp, hij trilde gewoon door de onderkant van mijn arm heen. Dus dat was echt een kassa. Ik had hem vast (…) dus het was eigenlijk net of hij tegen een muur aan stond” en “Kan zo maar aan zijn hersenen wat hebben”. Ik wijs ook op de gevolgen van de klap zoals die door de verdachte en zijn medeverdachte werden beschreven: er kwam bloed uit het oor van [slachtoffer] lopen, [slachtoffer] was “helemaal wit” en kon “echt niet meer praten, hij was echt helemaal versuft”. Naar mijn mening heeft het hof hieruit kunnen afleiden dat de klap van dien aard was dat er een aanmerkelijk kans bestond dat [slachtoffer] daardoor zwaar lichamelijk letsel zou bekomen en tevens dat medeverdachte [betrokkene 3] die kans bewust heeft aanvaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7e22b341aad117900d92064299551ae1eac63f66f202c0a8316bedc6b87ea60f | shasum -a 256