Onder 5.15. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2018

Naar mijn mening gaat het oordeel van het hof dat in onderhavige zaak de schorsing van de visvergunning als “criminal charge” moet worden aangemerkt lijnrecht in tegen voormelde uitspraken van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State. Het betreft in onderhavige zaak immers een bestuurlijke maatregel die, evenals het geval was in de zaken die leidden tot de uitspraken van de Raad van State, is opgelegd naar aanleiding van overtreding van art. 16 Verordening nr. 850/98, welke bepaling strekt tot “bescherming van de levende rijkdommen van de zee enerzijds en een evenwichtige exploitatie van de visbestanden anderzijds, in het belang van zowel de vissers als de consumenten” en zich richt tot een specifieke groep personen, namelijk zeevissers. De opgelegde schorsing van de visvergunning is ook thans niet gericht op leedtoevoeging maar heeft, zoals het hof heeft vastgesteld, ten doel de gevolgen van de overtreding te compenseren. Dat volgt in het bijzonder uit de brief d.d. 8 december 2011 van het Hoofd Uitvoering Visserijregelingen namens de Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie. Ten slotte meen ik dat ook de zwaarte van de schorsing van de visvergunning, die maximaal acht weken kon bedragen, niet zodanig is dat om die reden de oplegging van de schorsing als een “criminal charge” aangemerkt zou moeten worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fd01f63ffce7bbc8676c5f69aab2078bceb235a74446498f78460cadb5a8250 | shasum -a 256