Onder 5.4. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2018

I. Omdat in onderhavige zaak sprake is van het ten uitvoer brengen van Unierecht is art. 50 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest), waarin het ne bis in idem-beginsel is vastgelegd, van toepassing. Het hof heeft ten onrechte deze bepaling en de daarop betrekking hebbende jurisprudentie van het HvJEU niet in zijn overwegingen betrokken. Uit de rechtspraak van het HvJEU kan worden afgeleid dat de schorsing van de visvergunning slechts dan als een strafrechtelijke sanctie kan worden aangemerkt, als daarmee met name een repressief doel wordt nagestreefd. Volgens de steller van het middel is dat niet het geval omdat een dergelijke schorsing ingevolge art. 6 lid 3 EG-Verordening 1224/2009 en art. 45 EG-Verordening 1005/2008 niet als een straf wordt aangemerkt maar als een “andere sanctie of maatregel”. Gesteld wordt dat de schorsing van de vergunning geen punitief karakter heeft, en dus ook niet kan worden aangemerkt als een strafbaar feit in de zin van art. 50 Handvest, omdat deze tot doel heeft de gevolgen van de overtreding (overbevissing door vangst van te jonge vis) te compenseren. Dit wordt bevestigd in de rechtspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin de Afdeling heeft geoordeeld dat de schorsing van een visvergunning niet kan worden aangemerkt als een ‘criminal charge’ in de zin van art. 6 EVRM.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fd01f63ffce7bbc8676c5f69aab2078bceb235a74446498f78460cadb5a8250 | shasum -a 256