Onder 5.4. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2018

II. In de tweede plaats wordt betoogd, dat ook indien wel aangenomen zou moeten worden dat de schorsing van de visvergunning als een ‘criminal charge’ in de zin van art. 6 EVRM zou moeten worden beschouwd, dit nog niet zonder meer betekent dat het OM na de schorsing van de visvergunning in een latere strafvervolging wegens dezelfde gedraging niet-ontvankelijk is. In de zaak A. en B. tegen Noorwegen heeft het EHRM immers geoordeeld dat een samenloop van administratieve en strafrechtelijke procedures geen schending van het ne bis in idem-beginsel hoeven op te leveren als er voldoende samenhang tussen de procedures bestaat en de procedures complementair aan elkaar zijn, met dien verstande dat zij verschillende aspecten van een bepaalde overtreding adresseren. Daarnaast dient volgens het EHRM te worden meegewogen of de procedures voorzienbaar zijn, gebaseerd zijn op hetzelfde feitenonderzoek en is met name van belang of met de sanctie die als eerste is opgelegd rekening wordt gehouden in de daaropvolgende procedure zodat er geen onevenredige bestraffing plaats vindt. Volgens de steller van het middel is aan al deze voorwaarden voldaan en kan het hof, in het geval het cassatieberoep van het OM gegrond wordt geacht, met de financiële gevolgen van de opgelegde tijdelijke schorsing van de visvergunning bij zijn straftoemeting rekening houden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fd01f63ffce7bbc8676c5f69aab2078bceb235a74446498f78460cadb5a8250 | shasum -a 256