Onder 2.32 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2018

Hoewel strikt beschouwd wel is voldaan aan de maatstaf uit ABN AMRO/Berzona , namelijk dat voldoende is dat sprake is van vorderingen die ter verificatie in het faillissement kunnen worden ingediend en betaalafspraken zouden daar dan in beginsel niet aan af kunnen doen; in de woorden van de s.t. van de bank onder 19: de steunvorderingen waren ten tijde van het arrest (…) nog niet voldaan en dit brengt mee dat toen nog steeds aan het pluraliteitsvereiste was voldaan, verschilt deze situatie materieel volgens mij niet wezenlijk van die waarin derden steunvorderingen lopende een faillissementsprocedure voldoen, of waarin derden de betreffende schulden overnemen onder de ontbindende voorwaarde dat het faillissement niet wordt vernietigd. Ons geval is daarmee op een lijn te zetten – maar ik realiseer mij dat dit strikt genomen een oprekking vormt van het geschetste stelsel en de vraag is of dat wel wenselijk is voor de praktijk . Ook heeft de bank een punt (s.t. onder 22) dat de hier bepleite ruime opvatting van het pluraliteitsvereiste slechter spoort met de kritiek op de pluraliteitseis dan de door de bank bepleite striktere opvatting. De zo-even uiteengezette materiële overeenkomst met het door derden voldoen van steunvorderingen hangende een faillissementsprocedure of deze overnemen onder de ontbindende voorwaarde dat het faillissement niet wordt vernietigd, geeft voor mij hier uiteindelijk de doorslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d48d0a571bf14dcab7e01677b1a266bd03103979636bc83a88fac50693d3265a | shasum -a 256