Onder 3.15. Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2018

Opvallend is dat het s.f.o. in deze toelichting tot de vervolging wordt gerekend. Dit hoewel het hier gaat om een onderzoek dat, anders dan het toen nog bestaande gvo, niet door de R-C wordt ingesteld. Diens bemoeienis blijft beperkt tot het verlenen van een machtiging op daartoe strekkende vordering van de OvJ (art. 126 lid 3 Sv). In de memorie van toelichting kan derhalve een argument gevonden worden voor een ruim vervolgingsbegrip: kennelijk vormt het vorderen van de vereiste machtiging een daad van vervolging. Tegelijk is een a contrario-redenering mogelijk. Nu de toelichting alleen het s.f.o. noemde, moet aangenomen worden dat het leggen van conservatoir beslag krachtens een machtiging als bedoeld in art. 103 lid 1 Sv geen vervolging oplevert. De vraag is of aan deze argumenten veel gewicht kan worden toegekend. Naar mijn mening niet. Met de voorgestelde wijziging van de toen bestaande wettelijke regeling lijkt de regering vooral, zo niet uitsluitend het oog te hebben gehad op gevallen waarin de zaak bij de strafrechter was aangebracht (en waarin dus onmiskenbaar sprake was van een vervolging). In die gevallen werd het onwenselijk geacht dat het dossier tussen het strafrechtelijke en het civielrechtelijke circuit ging circuleren. Dat daarbij ook het s.f.o. werd genoemd, vindt zijn verklaring vermoed ik in het feit dat het s.f.o. niet gekoppeld is aan de berechting van de hoofdzaak en dat dit onderzoek dan ook na afloop daarvan kan voortduren of zelfs nog worden ingesteld. Zo gezien is enkel bedoeld dat, als de hoofdzaak bij de rechter aanhangig is gemaakt, het s.f.o. deel uitmaakt van die ingestelde vervolging.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1a0dd4899072bff43182fd333226b9b74af5cde9139371ef9ab0b59b36337260 | shasum -a 256