Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 5 januari 2018

De verwerping van deze grief heeft het hof in rov. 3.10 gemotiveerd als volgt. Dat de man in mei 2014 een woning in een bungalowpark heeft gehuurd is onvoldoende om aan te nemen dat de samenleving van partijen toen volledig is beëindigd: partijen zijn in 2014 nog samen op vakantie gegaan en hebben diverse uitstapjes met het gezin gemaakt, in de tweede helft van 2014 hebben partijen een relatietherapie gevolgd die gericht was op continuering van de relatie en tot en met eind maart 2015 hebben partijen een gezamenlijke financiële huishouding gevoerd. Op grond van deze - in cassatie niet bestreden - vaststellingen heeft het hof de rechtbank gevolgd in haar beslissing om bij de bepaling van de behoefte van de kinderen uit te gaan van het netto besteedbaar gezinsinkomen over 2014: het jaar voorafgaand aan het volledig verbreken van het huwelijk. De stelling dat de vrouw in 2014 voor het eerst een inkomen uit haar onderneming verwierf (in rov. 3.10 vastgesteld op € 11.803 per jaar) heeft het hof kennelijk van onvoldoende gewicht geacht om uit te gaan van het gezinsinkomen over 2010 - 2013. In de gedachtegang van het hof was de huwelijksband in 2014 nog niet volledig verbroken en kon dit inkomen dus bijdragen aan het welstandsniveau van partijen. Daarbij merk ik op dat de man in hoger beroep niet (met zoveel woorden) had betoogd dat het meetellen van het inkomen van de vrouw een niet representatief beeld geeft van het gezinsinkomen. Het betoog van de man hield in dat hij het meetellen “niet redelijk” acht. Tegen de achtergrond van hetgeen in de alinea’s 2.2 - 2.4 hiervoor is opgemerkt, getuigt het oordeel van het hof niet van een onjuiste rechtsopvatting en is het evenmin onbegrijpelijk. Hierop stuit klacht I af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e6c019c8eb2ac9986daa9bcf1455a7e6a3390bd2b11ef3e7a0b583f14f898163 | shasum -a 256