Onder 2.16 Parket bij de Hoge Raad 5 januari 2018

Wat betreft de overige klachten: in rov. 3.23 oordeelde het hof enerzijds dat de door de man opgestelde begroting van de behoefte van de vrouw (€ 1.400,-) onvoldoende is onderbouwd tegenover de betwisting daarvan. Anderzijds overwoog het hof dat de door de vrouw opgestelde begroting van haar werkelijke behoefte (€ 3.785,55) onvoldoende is onderbouwd tegenover de betwisting door de man. Volgens het hof was de begroting van de man niet realistisch en was de door de vrouw overgelegde behoeftenlijst bovenmatig. Om deze impasse te doorbreken, achtte het hof het redelijk en billijk om, in navolging van de rechtbank, de behoefte van de vrouw te begroten op € 2.860,-. Dat betekent dat het hof, evenals de rechtbank, de ‘hofnorm’ heeft toegepast, maar niet als uitgangspunt. Door terug te vallen op de ‘hofnorm’, slechts daar waar bepaling van de werkelijke behoefte van de vrouw op grond van het partijdebat niet mogelijk bleek, heeft het hof niet blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. In de hiervoor onder 2.5 besproken beschikking van 3 september 2010 heeft de Hoge Raad zich gekeerd tegen toepassing van de ‘hofnorm’ als enige maatstaf. Die situatie doet zich hier niet voor, nu het hof blijkens rov. 3.23 eerst heeft geprobeerd de behoefte aan de hand van concrete gegevens en omstandigheden van het geval te berekenen. Eerst toen gebleken was dat dit niet lukte, is het hof teruggevallen op de ‘hofnorm’. Bovendien heeft de Hoge Raad in de beschikking van 6 juni 2014 overwogen dat de behoefte “zoveel mogelijk” aan de hand van concrete gegevens moet worden bepaald. Zo beschouwd, heeft het hof de behoeftebepaling voldoende inzichtelijk gemaakt. Op dit een en ander stranden de vierde en vijfde klacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e6c019c8eb2ac9986daa9bcf1455a7e6a3390bd2b11ef3e7a0b583f14f898163 | shasum -a 256