Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 20 april 2018

Uitgangspunt in ons schadevergoedingsrecht is dat als aan de voorwaarden voor aansprakelijkheid is voldaan, in principe aanspraak bestaat op volledige vergoeding van de werkelijk geleden schade. Doorgaans wordt dat uitgangspunt zo verwoord dat de benadeelde zoveel mogelijk in de toestand moet worden gebracht waarin deze zou hebben verkeerd zonder schadetoebrengende gebeurtenis (“herstel in oude toestand”) , door Tjong Tjin Tai de eerste hoofdregel van schadebegroting genoemd . Daarbij is vervolgens weer uitgangspunt concrete begroting, waarbij rekening wordt gehouden met alle relevante omstandigheden . Bij wijze van uitzondering wordt daarvan (deels) geabstraheerd en als noch een concrete, noch een abstracte schadebegroting mogelijk is, moet de schade zo nodig worden geschat . Tjong Tjin Tai noemt als voorbeeld van een schattingscasus het geval dat partijen zijn tekortgeschoten in het aanleveren van voldoende stellingen en bewijsmateriaal, waardoor essentiële feiten niet zijn komen vast te staan. Indien het geleden zijn van schade aannemelijk is, moet ook dan schade worden begroot zo nodig door schatting. Zoals in onze zaak ook is gebeurd, zal de rechter in geval van ontbrekende maar wel beschikbare feiten zich moeite getroosten die feiten te achterhalen. Je kan het naar mijn indruk ook zo zien, dat er niet een strikte hiërarchie is tussen concreet/abstract enerzijds en schatting anderzijds, maar dat bij zowel concrete als bij abstracte begroting soms schatting nodig en mogelijk is. In Chetaibi/Saki is uiteengezet hoe hier te werk gegaan dient te worden, in de parafrase van Tjong Tjin Tai :

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6c1bdf251a7725cfde4b71bd1b0f0a1f6b9d88f8ad88be805236c6869480756a | shasum -a 256