Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 20 april 2018

Onder het in 1999 geldende recht was de rechter-commissaris, als onafhankelijke en onpartijdige rechter, bevoegd en toegerust om te beslissen over het instellen van een g.v.o. en over de toepassing in dat kader van die strafvorderlijke dwangmiddelen waarvoor het bestaan van een redelijke verdenking van een strafbaar feit een vereiste is. Beslissingen over voorlopige hechtenis worden genomen door de strafraadkamer, totdat de strafzaak ter terechtzitting is aangebracht. Een herbeoordeling door een andere rechter bergt het risico in zich van onderling tegenstrijdige rechterlijke uitspraken . Daartegenover staat dat in het strafprocesrecht een ontwikkeling heeft plaatsgevonden waarbij de zittingsrechter bepaalde beslissingen in het voorbereidend onderzoek is gaan toetsen. Aanvankelijk was er slechts art. 256 (oud) Sv. Tegenwoordig biedt art. 359a Sv de zittingsrechter de mogelijkheid om consequenties te verbinden aan een vormverzuim bij het voorbereidend onderzoek. Sommige beslissingen in het voorbereidend onderzoek – met name die, welke in een niet-adversaire procedure tot stand zijn gekomen en leiden tot het vergaren van bewijsmateriaal dat de zittingsrechter op inhoudelijke betrouwbaarheid en op de rechtmatigheid van de wijze van verkrijging dient te toetsen − kunnen wel door een andere rechter (namelijk de zittingsrechter) worden getoetst. Als voorbeelden hiervan zijn wel genoemd: de machtiging door de rechter-commissaris tot het toepassen van een telefoontap , tot het doen van een doorzoeking ex art. 97 Sv of de beslissing tot het openen van een gerechtelijk vooronderzoek .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/05a5f487947dc0bce11a755ce52a53177d2b59ecd997e9672d00231be0dc39de | shasum -a 256