Onder 3.14 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 2018

Deze uitgangspunten vloeien voort uit vaste jurisprudentie van Uw Raad en worden dan ook terecht niet bestreden. De verzwaarde stelplicht die in zaken als de onderhavige rust op de aangesproken hulpverlener beoogt de patiënt tegemoet te komen in zijn veelal moeilijke bewijspositie. De patiënt zal immers moeten stellen en zo nodig bewijzen dat sprake is geweest van een beroepsfout en van causaal verband met de schade die hij heeft geleden, terwijl hij veelal niet weet hoe de behandeling moest verlopen en evenmin hoe deze precies heeft plaatsgevonden, bijvoorbeeld omdat hij onder narcose was of te ziek om te weten wat er gebeurde. Om de (bewijs)positie van de patiënt te versterken, geldt de regel dat op de hulpverlener een verzwaarde stelplicht rust. Die verzwaarde stelplicht houdt in dat de hulpverlener er niet mee kan volstaan de stellingen van de patiënt simpelweg te betwisten: hij zal ter motivering van zijn betwisting voldoende feitelijke gegevens moeten verstrekken om de patiënt aanknopingspunten voor diens bewijslevering te verschaffen. De bewijslast en het bewijsrisico blijven echter op de patiënt rusten. De verzwaarde stelplicht ziet zowel op de beroepsfout als op het causaal verband. Het uiteindelijke oordeel omtrent de vraag of de hulpverlener aan zijn verzwaarde stelplicht heeft voldaan, is voorbehouden aan de feitenrechter; een dergelijk oordeel kan in cassatie dus slechts op begrijpelijkheid getoetst worden. Ook aan de feitenrechter overgelaten is of, en zo ja welke, een sanctie moet worden verbonden aan het niet voldoen aan de verzwaarde stelplicht: deze sanctie kan zijn dat de rechter de stellingen van de patiënt als vaststaand aanneemt, of deze voorshands bewezen acht en de hulpverlener belast met tegenbewijs. Omkering van de bewijslast ligt volgens Uw Raad minder voor de hand.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b399d1fc97aaff9b318be7366a4cfcd052a5f0a27544ac2bf50c5c8e79cf4700 | shasum -a 256