Onder 3.17 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 2018

In medische aansprakelijkheidszaken concentreert het partijdebat zich vaak op het ontbreken van verslaglegging in het patiëntendossier op een bepaald cruciaal punt. Of het ontbreken van zodanige gegevens in het patiëntendossier tot het oordeel leidt dat de hulpverlener niet aan zijn verzwaarde stelplicht heeft voldaan, hangt ervan af of een verplichting tot verslaglegging op dat punt bestond, waarbij van belang is wat binnen de betreffende beroepsgroep als de standaard wordt gezien. Komt vast te staan dat de verslaglegging voldoet aan de daaraan te stellen eisen, dan is dat volgens Uw Raad in beginsel ook voldoende voor het antwoord op de vraag of is voldaan aan de verzwaarde stelplicht. Als de verslaglegging niet aan de eisen voldoet, kan dat tot het oordeel leiden dat niet aan de verzwaarde stelplicht is voldaan. Onontkoombaar is dat oordeel echter niet. Bepalend is of de patiënt voldoende aanknopingspunten voor zijn bewijslevering zijn verschaft, en dat kan ook bij een onvolledigheid in de verslaglegging het geval zijn. Ook kan een gebrek in de verslaglegging volgens Uw Raad worden geheeld door een verklaring in het geding te brengen waaruit de gang van zaken tijdens de medische behandeling blijkt. In het kader van zijn verzwaarde stelplicht is de hulpverlener verder verplicht zo nauwkeurig mogelijk zijn lezing te geven van hetgeen tijdens de behandeling is voorgevallen. Hij zal die lezing moeten adstrueren; de enkele stelling dat hij ‘het altijd zo doet’ is onvoldoende, tenzij een bepaalde handelwijze inherent is aan de gevolgde methode. Of de lezing van de arts nauwkeurig genoeg is, is ter beoordeling van de feitenrechter.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b399d1fc97aaff9b318be7366a4cfcd052a5f0a27544ac2bf50c5c8e79cf4700 | shasum -a 256