Onder 3.20 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 2018

Voor de onderhavige problematiek is nog van belang dat de wet de zorgaanbieder in bepaalde gevallen verplicht tot het verrichten van onderzoek naar de toedracht van tijdens de behandeling opgetreden schadelijke gevolgen. Op dit moment is die verplichting neergelegd in de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz); op het moment waarop de feiten van deze zaak zich afspeelden, gold de Kwaliteitswet zorginstellingen (Kzi). Dat onderzoek staat, anders dan de ongevalsrapportage van de werkgever in het kader van art. 7A:1638x BW (oud), echter primair in het teken van kwaliteitsbewaking in het algemeen en heeft slechts indirect tot doel de patiënt van informatie te voorzien. Art. 4a Kzi (thans art. 11 Wkkgz) verplichtte de zorgaanbieder tot het melden van calamiteiten bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ). Een calamiteit is een niet-beoogde of onverwachte gebeurtenis, die betrekking heeft op de kwaliteit van de zorg en die tot de dood van een patiënt of een ernstig schadelijk gevolg voor een patiënt heeft geleid. Dergelijke calamiteiten dienen door de zorgaanbieder te worden onderzocht en daarvan dient een rapportage aan de IGZ te worden gezonden. Verder dient en diende de zorgaanbieder overigens ook destijds (art. 4 Kzi, nu art. 7 Wkkgz) een register bij te houden waarin persoonsgegevens worden vastgelegd met betrekking tot intern gemelde incidenten (MIP-meldingen). Een incident is een onbedoelde gebeurtenis tijdens het zorgproces die tot schade aan de patiënt heeft geleid, had kunnen leiden of nog kan leiden. Onder die definitie vallen in elk geval ook calamiteiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b399d1fc97aaff9b318be7366a4cfcd052a5f0a27544ac2bf50c5c8e79cf4700 | shasum -a 256