Alinea 81 Parket bij de Hoge Raad 15 mei 2018

24. Het hof heeft in de bestreden uitspraak naar de kern genomen volstaan met een verwijzing naar onder meer het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel kasopstelling van 23 augustus 2013. Namens de betrokkene is – voor zover relevant – de berekening van de door hem gedane uitgaven vanwege zijn cocaïnegebruik betwist, omdat de daaraan ten grondslag gelegde verklaring van zijn toenmalige medeverdachte – kort gezegd – onbetrouwbaar zou zijn. Daarnaast is de berekening van het beginsaldo betwist, (onder meer) omdat de betrokkene op legale wijze een geldlening van € 350.000,- zou hebben verkregen. Uit de onder 5 van deze conclusie weergegeven bewijsvoering blijkt dat het hof zijn oordeel op de genoemde onderdelen nader heeft gemotiveerd. Uit die overwegingen blijkt dat het hof ten aanzien van het cocaïnegebruik de verklaring van de medeveroordeelde voldoende betrouwbaar heeft geacht en de lezing van de betrokkene als onaannemelijk terzijde heeft geschoven. Daarmee heeft het hof het wettig bewijsmiddel waaraan de desbetreffende gevolgtrekking is ontleend voldoende nauwkeurig aangeduid. De waardering van het voorhanden materiaal, die aan de feitenrechter is voorbehouden, is niet onbegrijpelijk en behoefde geen nadere motivering. Voorts heeft het hof het verweer dat de betrokkene een geldlening van € 350.000,- legaal heeft verkregen onaannemelijk geacht. Daartoe heeft het hof onder meer verwezen naar het moment waarop dit scenario naar voren is gebracht, de tegenstrijdige verklaringen die de betrokkene en de vermeende geldverstrekker hebben afgelegd en de omstandigheid dat de geldlening zonder geloofwaardige reden niet zou zijn gebruikt. Ook dat oordeel is niet onbegrijpelijk, terwijl het geen nadere motivering behoefde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/366be5bea59d47cfdb7e5306c1cfa02bdfb57d6baafa37d07304b2a46576e58d | shasum -a 256