Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2018

Klagers stellen dat in dit geval sprake is van een doorbrekingsgrond “omdat het hof een rechtsmiddel heeft toegepast dat niet bestaat, althans de herzieningsregeling ten onrechte heeft toegepast in een notariële tuchtzaak, dan wel buiten het toepassingsbereik daarvan is getreden, nu in het onderhavige geval geen sprake is van een onherroepelijke beslissing en ook overigens niet aan de in die regeling genoemde vereisten voor die toepassing is voldaan”. Het komt mij voor, dat dit niet voldoende is voor een doorbreking van het rechtsmiddelenverbod van art. 94 lid 1 Wna. Eerst moet het toepassingsbereik (het object) van een rechtsmiddelenverbod worden vastgesteld: op welke rechterlijke beslissingen is het rechtsmiddelenverbod gericht? In de jurisprudentie gaat het meestal om een rechtsmiddelenverbod dat specifiek is gericht op bepaalde categorieën rechterlijke beslissingen. Dan is inderdaad belangrijk of de aangevallen beslissing tot (een van) die categorieën behoort. Indien vaststaat dat de beslissing tot gegrondverklaring van een herzieningsverzoek in een notariële tuchtzaak en heropening van die tuchtzaak binnen het toepassingsbereik van art. 94 lid 1 Wna valt – die vraag is in de vorige alinea’s bevestigend beantwoord – is het hof binnen het toepassingsbereik van de tweede volzin in art. 94 lid 1 Wna gebleven. De stelling dat de beslissing van 12 mei 2015 nog niet onherroepelijk was (omdat de oud-notaris daartegen cassatieberoep had ingesteld) doet m.i. daaraan niet af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e3ad0b2333a1abf287bdb1d52c7006b762111ed3aaf5a393c53b5ef288fa3c0 | shasum -a 256