Onder 4.4 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2018

De rechtsklacht van onderdeel 1 is principieel gericht tegen de in alinea’s 2.1 – 2.5 hiervoor beschreven rechtspraak van het gerechtshof Amsterdam die herziening van een tuchtrechtelijke beslissing toelaat. Uit het overzicht in paragraaf 2 blijkt dat in het bestuursprocesrecht, het strafprocesrecht en het burgerlijk procesrecht behoefte bestaat aan een buitengewoon rechtsmiddel waarmee een rechterlijke beslissing kan worden aangetast, hoewel deze kracht van gewijsde heeft. Langs die weg kunnen de gevolgen van zogenaamde ‘rechterlijke dwalingen’ worden weggenomen in uitzonderlijke gevallen, waarin het vasthouden aan het gezag van gewijsde stuitend zou zijn voor het rechtsgevoel nadat een relevant nieuw feit is gebleken. Voorbeelden hiervan, met name in het strafrecht, zijn bekend: de verdachte die onherroepelijk is veroordeeld wegens doodslag en achteraf blijkt dat het slachtoffer nog in leven is; het perfecte alibi etc. Het toelaten van herziening, ook in het notarieel tuchtprocesrecht, kan m.i. bezwaarlijk worden teruggevoerd op een ‘algemeen rechtsbeginsel’ of ‘beginsel van procesrecht’ dat rechtstreeks noopt tot het mogelijk maken van herziening. Het gaat in wezen om het vinden van een oplossing voor de problemen die – vanwege het menselijk tekort: zelfs een rechter die na een behoorlijke procedure zijn of haar oordeel geeft is niet onfeilbaar – kunnen rijzen wanneer het beginsel van rechtszekerheid (in dit verband: het gezag van gewijsde) komt te staan tegenover een ander beginsel: dat van rechtvaardigheid in het individuele geval.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e3ad0b2333a1abf287bdb1d52c7006b762111ed3aaf5a393c53b5ef288fa3c0 | shasum -a 256