Onder 5.6 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2018

“4. Het betoog van de hofjesstichting dat zij niet aan de criteria van art. 7:201 BW voldoet omdat de bijdragen die de bewoonsters betalen niet als tegenprestatie in de zin van dat artikel kwalificeren wordt door de Hoge Raad in al zijn onderdelen verworpen (r.o. 2.5.5). De argumenten die de Hoge Raad daar geeft acht ik overtuigend. De betaalde bedragen zijn weliswaar bij lange na niet marktconform of kostendekkend, maar zij houden rechtstreeks verband met het ter beschikking stellen van de woningen. Het criterium dat de huur reëel moet zijn in verhouding tot het gebruik van de woonruimte (door A-G Wattel afgeleid uit de literatuur en de feitenrechtspraak) speelt in het bovenstaande arrest geen rol. Wel lijkt de Hoge Raad betekenis toe te kennen aan het feit dat de betalingsverplichting ‘niet van elke reële betekenis is ontbloot’ (r.o. 2.5.4), hetgeen min of meer aansluit bij het eerder door de civiele kamer geformuleerde vereiste dat de tegenprestatie niet ‘een te verwaarlozen element’ van de overeenkomst mag betreffen. Ook hier vraag ik me af hoeveel ruimte de Hoge Raad zag voor manoeuvre. Voor de hofjesstichting zou het natuurlijk met het oog op de verhuurderheffing prettig zijn om haar rechtsverhoudingen met de bewoonsters niet als huurovereenkomsten te duiden, maar dat zou voor de bewoonsters onder meer meebrengen dat zij niet de reguliere huurbescherming zouden genieten. Ik kan me voorstellen dat de Hoge Raad dergelijke consequenties niet wil aanvaarden, hoe sympathiek de zaak van de hofjesstichting ook moge zijn. Het is vanuit deze optiek overigens niet ondenkbaar dat de belangrijkste gevolgen van het onderhavige arrest niet zozeer in de sfeer van de verhuurderheffing, maar eerder in die van het huurrecht liggen.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/01caef437b5b327071c4e9de231082dc305f4192dc873e81a8832c850849c289 | shasum -a 256