Onder 7.3 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2018

Ik zie, gegeven het in onderdeel 6 gestelde, geen aanleiding om onderscheid te maken tussen voor afbraak bestemde antikraakwoningen en voor afbraak bestemde leegstandwetwoningen, maar als u daartoe wel aanleiding ziet, meen ik dat het ontbreken van een verhuurbestemming voor de antikraakwoningen in sterkere mate geldt dan voor de leegstandwetwoningen, nu mij niet aannemelijk lijkt dat terbeschikkingstelling aan antikraak-wachten voor de gemeente een doel is; aannemelijker is dat het een middel is om vandalisme, kraken en verloedering tegen te gaan. Aannemelijk lijkt mij dat als die dreiging er niet was, de woningen niet meer zouden worden bewoond; daarvan ging de Leegstandwetgever immers juist expliciet uit. Daar staat tegenover dat juist voor de leegstandwetwoningen geldt dat zij niet in het debiet van de verhuurderheffing - de huurbeschermde sector - vallen, nu voor die woningen de huurbescherming immers is uitgeschakeld, terwijl dat bij antikraakwoningen niet het geval hoeft te zijn en zulks in casu kennelijk ook niet het geval is, nu de feitenrechters de antikraak-gebruiksovereenkomsten als ‘verhuur’ hebben gekwalificeerd en voor de antikraakwoningen geen leegstandwetvergunning afgegeven lijkt, waardoor de kwalificatie ‘verhuur’ automatisch tot huurbescherming leidt (waar de gemeente wellicht niet blij mee zal zijn).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/01caef437b5b327071c4e9de231082dc305f4192dc873e81a8832c850849c289 | shasum -a 256